Blog

Ja, ik wil... een sterk opgaveteam!

Maak van je team een sterk opgaveteam

Wie gelooft er nu werkelijk dat, na het geven van het ja-woord, het huwelijk één en al rozengeur en maneschijn zal zijn en dat je zonder heel hard werken samen oud gaat worden? De statistieken liegen er in ieder geval niet om en vertellen ons dat zelfs liefde, hoe mooi het ook klinkt, niet alles overwint. Zou jij nog het huwelijksbootje instappen als je wist dat jouw sprookje bij één van de drie hoorde, dat zich binnen 10 jaar transformeert in een heuse nachtmerrie?

Overigens kun je er niet van uit gaan, dat de andere tweederde  wel de succesformule hebben gevonden. Hier zitten nog een hoop verstands-en vechthuwelijken tussen. Niet echt een uitnodigend promopraatje, maar de cijfers liegen niet en dus hebben we er mee te dealen.

Een huwelijk is een mooi voorbeeld van Vergelijk de samenwerking bij een een huwelijk met co-creatieproces Als we een vergelijking maken met co-creatieprocessen bij lastige opgaven, dan beschikken we helaas niet over dit soort bemoedigende cijfers. We moeten het doen met de verhalen uit de praktijk die wij weer bij relaties ophalen. Natuurlijk bestaan er, net zoals bij huwelijken, succes verhalen. Toch lijkt het soms, dat je nog beter het huwelijksbootje in had kunnen stappen.

Wat kunnen we van al deze goede (en minder) huwelijksverhalen leren?
Waar gaat het fout en hoe kun je fouten voorkomen? Kun je fouten eigenlijk wel voorkomen of horen ze er eigenlijk gewoon bij en heb je ermee om te leren gaan?

Overeenkomstig het huwelijk, weten we al, voordat we met de opgave starten, dat er zeker dingen niet zullen gaan, zoals we ze hadden voorgesteld of ingeschat. Het wordt een uitdaging, waarbij we zonder twijfel op de proef zullen worden gesteld, worden afgeleid en onze focus kwijtraken, wrijving en schuring gaan tegenkomen door tegengestelde belangen, we zullen keuzes moeten maken en moeten prioriteren, bij tegenslagen nieuwe (koppel)kansen moeten creëren, onderstromen boven tafel zien te krijgen, over onze eigen belangen heen moeten kijken en weer met elkaar in verbinding moeten zien te komen. Elke nieuwe situatie vraagt van ons om een open blik, een complete beschouwing en aanpassing in houding en gedrag, die het beste in effectiviteit past bij het specifieke moment. En dit telkens weer..

Dat is niet gering, wat ik hier aan aandacht, scherpte en inspanningen beschrijf. Logisch ook, dat we bij voorbaat al weten, dat het ons niet zal lukken om continu waakzaam te zijn en de juiste (navigatie)keuzes te maken, al zouden we (in een team) over alle noodzakelijke kwaliteiten en talenten beschikken.

Met andere woorden, dat we onderweg (meerdere keren) gaan falen is vrij zeker. Het is hoe we er mee om gaan wat het verschil in de opgave gaat maken.

Het sociale contract
Durven we helemaal aan de voorkant, bij de start van de opgave, tegen elkaar te zeggen, dat er onherroepelijk momenten zullen ontstaan, dat we het niet meer weten, lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, de moed zullen verliezen en willen opgeven? En dat we de kans van slagen, laag inschatten, maar het tegen beter weten in toch gewoon met elkaar gaan doen?!

Dit vraagt om een ongeëvenaarde kwetsbaarheid van de deelnemende partners en een sterk onderling vertrouwen! Zo’n omgeving heb je natuurlijk niet zo een-twee-drie gerealiseerd. Het vraagt van alle deelnemers om een scherp zelfinzicht om eigen (rand)voorwaarden voor eigen veiligheid goed te kennen en te kunnen bewaken. Natuurlijk helpt het om voldoende tijd te nemen, om met elkaar de concrete spelregels op gedragsniveau af te spreken, dit is het sociale contract.

Waar het sociale contract in ieder geval niet aan mag ontbreken is aan de basis(voor)waarden van de 3 g’s; gezien gehoord en gewaardeerd. Dit is uiteraard zeer subjectief en werkt in de uitvoer voor elke persoon weer anders.

In elke stoel een leider
Het is mooi om goeie intenties naar elkaar uit te spreken, door elkaar het ja-woord te geven. En te werken vanuit onderling vertrouwen. Maar vertrouwen is helaas flinterdun en afhankelijk van hoe je als partners in staat bent om met kwetsbaarheid om te gaan. Vertrouwen in de ander kan door een nare ervaring als sneeuw voor de zon verdwijnen.

Krachtiger is het ja-woord dat je aan jezelf geeft. Jij hebt toch ja gezegd tegen iets waar jij in gelooft. Het is dus in jouw eigen belang om ervoor te zorgen dat je ook honderd procent eigenaarschap blijft. Jij zal mogelijke belemmeringen vroegtijdig moeten aanpakken, zodat je in “de vrij” blijft staan. Ook jouw partner(s) hoort dit te bewaken. Je spreekt elkaar aan, wanneer je merkt dat het (gedeeld) eigenaarschap onder druk komt te staan. De volgende stap is dan weer aan jezelf. Je zit zelf aan het stuur, bent verantwoordelijk en voort regie.

Wij noemen dit het “in elke stoel een leider”- principe. Van alle opgaveteamleden mag worden verwacht dat zij dit principe hanteren en hooghouden. Het komt henzelf en de opgave ten goede.

Uitvoeringsdiscipline  

Hebben we een sociale contract, dat goed als basis voor samenwerking kan dienen? Zijn we ons bewust van de reële faalkans en zien desondanks toch voldoende kansen om met elkaar de uitdaging aan te gaan? We hebben het leiderschapsprincipe voldoende geladen en ons ja-woord gegeven? Dan komt het nu neer op de uitvoeringsdiscipline van het opgaveteam. We gaan nu doen wat we hebben afgesproken. En dat elke dag weer!

Als onderweg de opgave gaat stagneren, weten we waar we bij stil moeten staan. We voeren een rijke dialoog op het juiste niveau en kiezen een interventie die de opgave in beweging houdt.

Zonder enige twijfel zouden de huwelijksstatistieken er heel anders uitzien als deze werkwijze zou worden gehanteerd. Maar of dat nou zo romantisch is..