Blog

Ja, ik wil..

Wie gelooft er nu werkelijk dat, na het geven van het ja-woord, het huwelijk één en al rozengeur en maneschijn zal zijn en dat je zonder heel hard werken samen oud gaat worden? De statistieken liegen er in ieder geval niet om en vertellen ons dat, hoe mooi het ook klinkt, zelfs liefde niet alles overwint. Zou jij nog het huwelijksbootje instappen als je wist dat jouw sprookje bij één van de drie hoorde, dat zich binnen 10 jaar transformeert in een vechtscheiding?

Overigens kun je er niet van uit gaan, dat de overige tweederde wel een succesformule hebben gevonden. Natuurlijk zijn er ook succesverhalen, maar er zitten nog een hoop verstands-en vechthuwelijken tussen. Ik denk niet dat we aan de intenties van deze echtparen moeten twijfelen. Blijkbaar is er meer nodig dan alleen liefde, dé wil en commitment om hun droom uit te laten komen.

Lessons learned
Kunnen we van al deze goede en minder huwelijksverhalen leren? 

Waar gaat het fout in de samenwerking en hoe kun je deze fouten voorkomen? Kun je fouten eigenlijk wel voorkomen of horen ze er eigenlijk gewoon bij en heb je ermee om te leren gaan?

Niet echt een promopraatje, maar de cijfers liegen niet en dus hebben we er mee te dealen.

Als we een vergelijking maken met co-creatieprocessen bij lastige opgaven, dan beschikken we helaas niet over dit soort bemoedigende cijfers. We moeten het doen met de verhalen uit de praktijk die wij weer bij relaties ophalen

Overeenkomstig het huwelijk, weten we al, voordat we met de opgave starten, dat er zeker dingen niet zullen gaan, zoals we ze hadden voorgesteld of ingeschat. Het wordt een uitdaging, waarbij we zonder twijfel op de proef zullen worden gesteld, worden afgeleid en onze focus kwijtraken, wrijving en schuring gaan tegenkomen door tegengestelde belangen, we zullen keuzes moeten maken en moeten prioriteren, bij tegenslagen nieuwe (koppel)kansen moeten creëren, onderstromen boven tafel zien te krijgen, over onze eigen belangen heen moeten kijken en weer met elkaar in verbinding moeten zien te komen. Elke nieuwe situatie vraagt van ons om een open blik, een complete beschouwing en aanpassing in houding en gedrag, die het beste in effectiviteit past bij het specifieke moment. En dit telkens weer..

Dat is niet gering, wat ik hier aan aandacht, scherpte en inspanningen beschrijf. Logisch ook, dat we bij voorbaat al weten, dat het ons niet zal lukken om continu waakzaam te zijn en de juiste (navigatie)keuzes te maken, al zouden we (in een team) over alle noodzakelijke kwaliteiten en talenten beschikken.

Met andere woorden, dat we onderweg (meerdere keren) gaan falen is vrij zeker. Het is hoe we er mee om gaan wat het verschil in de opgave gaat maken.

Het sociale contract
Durven we helemaal aan de voorkant, bij de start van de opgave, tegen elkaar te zeggen, dat er onherroepelijk momenten zullen ontstaan, dat we het niet meer weten, lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, de moed zullen verliezen en willen opgeven? En dat we de kans van slagen, laag inschatten, maar het tegen beter weten in toch gewoon met elkaar gaan doen?!

Dit vraagt om een ongeëvenaarde kwetsbaarheid van de deelnemende partners en een sterk onderling vertrouwen! Zo’n omgeving heb je natuurlijk niet zo een-twee-drie gerealiseerd. Het vraagt van alle deelnemers om een scherp zelfinzicht om eigen (rand)voorwaarden voor eigen veiligheid goed te kennen en te kunnen bewaken. Natuurlijk helpt het om voldoende tijd te nemen, om met elkaar de concrete spelregels op gedragsniveau af te spreken, dit is het sociale contract.

Waar het sociale contract in ieder geval niet aan mag ontbreken is aan de basis(voor)waarden van de 3 g’s; gezien gehoord en gewaardeerd. Dit is uiteraard zeer subjectief en werkt in de uitvoer voor elke persoon weer anders.

In elke stoel een leider
Het is mooi om goeie intenties naar elkaar uit te spreken door elkaar het ja-woord te geven en dan te bouwen aan onderling vertrouwen. Maar vertrouwen is helaas flinter dun en afhankelijk van hoe je als partners in staat bent om met kwetsbaarheid om te gaan. Vertrouwen in de ander kan, denk aan een nare ervaring, ook als de sneeuw voor de zon verdwijnen.

Krachtiger is het ja-woord dat je aan jezelf geeft. Jij hebt allereerst een belofte aan jezelf in te lossen, dat je jouw eigen veiligheidsvoorwaarden hooghoudt, steeds weer een complete beschouwing doet en acties/interventies en voorstellen zal doen, waar jij en het grotere belang, de opgave of het huwelijk, bij gediend zijn. Je zit zelf aan het stuur en vertrouwt op je eigen handelen.

Bij het “in elke stoel een leider”- principe, gaan we er van uit, dat iedereen dit leiderschap inzet, omdat hij dat aan zichzelf verschuldigd is en de opgave daarbij gebaad is.

Uitvoeringsdiscipline  

Hebben we een sociale contract, dat goed als basis voor samenwerking kan dienen, zijn we ons bewust van de reële faalkans, zien we desondanks toch voldoende kansen en toegevoegde om met elkaar de uitdaging aan te gaan, dan komt het, na ons ja-woord, neer op de uitvoeringsdiscipline. Een ja-woord krijgt pas betekenis op het moment dat we er gedrag aanhangen en dag in dag waarmaken waar we voor staan.

Wij denken dat de statistieken er anders uitgezien zouden hebben, als de koppels zich eerst iets anders bij het ja-woord hadden voorgesteld